Now you can write comments on my topics so you can react on my feelings. I like to have your feedback.
I have still to work on this script to make it better. So, give me some time, I have now a lot of photographic work!

Het is nu mogelijk geworden om de taal te selecteren van deze weblog en je gedachten te schrijven! Doen hé! Ik vind het leuk om feedback te krijgen.

C´est nouveau ! A présent choisissez les sujets dans votre langue et écrivez vos pensées. Ne vous retenez surtout pas ! Je ne me suis pas cassé la tête sur ce script pour des prunes !

Ik heb een zeer triestige privilege, eentje die ik liever niet zou dragen maar die mij toch in een zekere innigheid verbind met iemand voor wie ik zeer veel waardering en liefde heb.
Herman de Coninck ontmoette ik bijna dagelijks, ’s nachts laat, in die late uurtjes dat je niet meer kijkt of er een kop koffie op tafel staat of de overschot van een lauw geworden pintje. Die nacht waren we over humanisme beginnen praten, het ging heel ver qua betekenis en ik begreep dat ik nu eindelijk het vervolg van het verhaal zou horen, deze die mijn vader had moeten onderbreken omdat hij er niet meer was…
Natuurlijk, gewoon door te bestaan, als je een open hart op het leven hebt, kun je het allemaal zelf wel vinden! Maar ik vertrouwde wel meer op de hele levensfilosofie van Herman dan die van een jonge knaap als ik! Humanisme in directe lijn, in concentraatvorm, is veel efficiënter!
Ondertussen was het licht geworden, Antwerpen waakte op, Herman had nog veel te vertellen en ik nam alles op, als een grote spons. Hij wilde nog ergens anders maar heb hem voorgesteld om het gesprek de avond nadien voort te verlengen (hij had mij trouwens al zoveel mee gegeven om te verwerken).
Spijtig kon dit niet omdat hij naar Portugal moest voor enkele dagen maar dat hij zeker en vast verder over dit onderwerp na zijn terugkomst met mij wilde verder praten. Ik zie hem nog zo wegrijden in een prachtig zonlicht, tegenlicht, net of Portugal hem al kwam halen, als ik het mij herinner was het een kleine grijze wagen… Ik wist toen niet dat ik hem nooit zou terugzien, dat hij enkele dagen nadien zou sterven, juist voor mijn verjaardag, dat ik verder het verhaal zelf helemaal alleen zou moeten verder schrijven…
Enkele dagen hiervoor had ik de laatste foto van Herman de Coninck genomen op een feestje bij en samen met Luc Huybrechts…
De momenten die wij gedeeld hebben draag ik mee, als kleine theelichtjes in een soms zo donkere nacht… Ik beloof je Herman, dat ik altijd je humane levensfilosofie ga volgen en verder aanvullen…
                    ” Geef mij één superlatiefje om mee te leven. Laat mij van één iemand de liefste zijn. “

Qui n’a pas en mémoire au moins une photo de cet artiste universel ? Il a parcouru le monde entier, toujours à passer invisible, ses images sobres étaient à la pointe de l’exactitude.
Nous racontant juste ce qu’il nous incombait de savoir, jamais plus. Point de voyeurisme, que du respect pour tout sujet qu’il traitait avec justesse. C’est là la raison pour laquelle ses images nous parlent tant, qu’elles nous touchent au plus profond, une communication d’âme et d’esprit.
L’utopie lui permettait de vivre dans ce monde qu’il jugeait à juste titre de technocrate. Il faisait confiance en l’Homme, pas dans la société. Révolté perpétuel, libertaire, il avait l’éthique de se remettre en question, de s’oublier et d’être disponible. Tout cela lui permettait d’attraper le hasard et de nous donner de la joie en l’étalant sur papier. Papier à dessin ou papier photographique, Conté ou Leica.
Discret il est parti ce lundi sur la pointe des pieds… sans tapage, il avait 95 ans. Au revoir Monsieur Cartier-Bresson, je m’incline humblement.
                    ” Photographier c’est mettre sur la même ligne de mire, la tête, l’oeil et le coeur. ”